Sabahın Sessizliği ve İlk Acı Güneş daha yeni doğuyordu, ama ben yatağımda kalçamın verdiği ağrıyla uyanmıştım. Her sabah olduğu gibi bugün de dizlerimi bükerek yataktan kalkmaya çalıştım; ama kalçamın arkasındaki o sızlama, beni adeta durdurdu. “Yine mi?” diye fısıldadım kendi kendime. Bir yandan içimde küçük bir öfke, diğer yandan mahcubiyet vardı; kimseye söylemeden kendi başıma bu acıyla baş etmek zorundaydım. Kalça ağrısı sadece fiziksel bir sorun değildi. Beni yavaşlatıyor, planlarımı erteletiyor, bazen insanlardan uzaklaştırıyordu. Günlük tutarken bile elim titriyor, kelimelerimi seçmek zorlaşıyordu. Ama bugün farklı bir şey vardı: Bu sabah, ağrıyı biraz olsun hafifletecek bir umutla, dolaptaki ağrı kesicilere uzandım.…
Yorum Bırak